استانداردهای کیفیت ضد یخ

اول: نقش افزودن عامل ضد یخ به ضد یخ: از آنجایی که موتور خودرو در حین کار به ناچار ارتعاش می کند، هوا برای تولید کف خاصی وارد ضد یخ می شود. این بر انتقال گرما تأثیر می گذارد. هنگامی که مقدار مناسبی از عامل کف زدا به ضد یخ اضافه می شود، زمانی که غلظت عامل کف زدا به مقدار مشخصی برسد، می تواند نقش کف زدایی را ایفا کند. عوامل ضد کف عمدتا از سورفکتانت های غیر یونی آلکیل، به طور کلی گلیسریل اتر، الکل ها، سیلیکون ها و غیره استفاده می کنند.
دوم: نقش افزودن رنگ های غیر سمی محلول در آب به ضد یخ: رنگ های غیر سمی محلول در آب را اضافه کنید و غلظت (جرمی) رنگ به طور کلی در محدوده 0 است.{{6} }1٪ تا 0.05٪. تفاوت آب خنک کننده در این است که ببینید آیا ضد یخ در سیستم خنک کننده نشتی دارد یا خیر. در عین حال از معرف هایی استفاده می کند که برای مشاهده تغییرات pH ضد یخ راحت است. به طور کلی، متیل رد، فنل رد، متیل بلو و غیره بیشتر برای نشان دادن اثر نشانه خاصی به ضد یخ استفاده می شود. اگر رنگ مشاهده شده با رنگ نشان داده شده مطابقت نداشته باشد به این معنی است که ضد یخ اسیدی است و اسیدیته نقش ضد یخ و ضد زنگ را ندارد.
سوم: نقش افزودن باکتری‌کش‌ها و بازدارنده‌های کپک به ضدیخ: از آنجایی که ضدیخ مستعد تولید میکروارگانیسم‌ها در حین نگهداری است، برای جلوگیری از رشد میکروارگانیسم‌ها و جلوگیری از کپک زدن و خراب شدن ضدیخ، مقدار کمی از باکتری‌کش‌ها و بازدارنده‌های کپک باید برای اطمینان از عدم کپک زدن ضد یخ در طول مدت نگهداری 2-3 سال اضافه شود. در میان آنها، بنزوات سدیم نسبتا خوب است.
چهارم: نقش افزودن بازدارنده‌های خوردگی به ضد یخ: از آنجایی که مقدار pH ضد یخ در طول فرآیند کار کاهش می‌یابد، محیط اسیدی می‌شود و افزودن بازدارنده‌های خوردگی می‌تواند مقدار pH را در محدوده خاصی کنترل کند. تنظیم کننده های pH که معمولا مورد استفاده قرار می گیرند شامل آمین های آلی، فسفات ها و فسفات ها هستند.
پنجم: استانداردهای اصلی کیفیت و روش های ارزیابی ضد یخ: شاخص های اصلی مشخص شده در استاندارد ضد یخ شامل چگالی، حلالیت، خوردگی حفره ای پمپ آب، کف کردن، (مقدار pH) اسیدیته، نقطه جوش، ضد یخ (نقطه انجماد)، تغییر رنگ، قلیائیت ذخیره، خوردگی فلز و غیره